1936.
Θεσσαλονίκη. Απεργία καπνεργατών. Επίθεση της εξουσίας με πολλούς
τραυματίες και νεκρό ένα παλικάρι. Η φωτογραφία της επόμενης μέρας είναι
συγκλονιστική. Μια μάνα με υψωμένα τα χέρια, θρηνεί το παιδί της. Ο Γιάννης
Ρίτσος, που είδε εκείνη τη φωτογραφία, μας εξήγησε με ακρίβεια και πληρότητα τα
αισθήματά της, γράφοντας τον Επιτάφιο.
2013.
Η αστυνομία συλλαμβάνει μια ομάδα νέων παιδιών κατηγορούμενων για ληστεία.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο είναι και μέλη των «Πυρήνων της Φωτιάς».
Η
μάνα του ενός παιδιού, δήλωσε: «είμαι πολύ περήφανη για το γιο μου, .... θα τον υπερασπιστώ μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μου».
2013.
Μια μάνα εμφανίζεται μπροστά από τα δικαστήρια της
Αθήνας κρατώντας ένα χαρτόνι που έγραφε: «Και οι αστυνομικοί έχουν μάνες». Ακούστηκε να λέει:«Είμαι δίπλα στο παιδί μου. Δεν κρίνω κανέναν αλλά κανείς δεν σκέφτεται τη δική
μου αγωνία όταν ο γιος μου κάνει υπηρεσία νύχτα στην Ομόνοια».
2013. Μιας μάνας ο γιος, εκ της θέσεώς του, υποδεικνύει στους κυβερνώντες να κάνουν
περικοπές στους μισθούς των 700 € και να φορολογήσουν κι άλλο τους φτωχούς. Για να διασωθεί η «οικονομία» που τον αμείβει
με μισθό πάνω από 25.000€, το μήνα. Δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να πει η μάνα ενός τέτοιου γιου.
2013. Μπραχάμι. Μια μάνα, κάθε μήνα, παίρνει τη σύνταξή της από την
Εθνική Τράπεζα. Μετά πηγαίνει σε άλλη τράπεζα και καταθέτει 500 € για το
στεγαστικό δάνειο του γιου της. Δήλωσε: «Είχα μπει εγγυήτρια στο δάνειο του
παιδιού. Είναι δυο χρόνια άνεργο και δεν μπορεί να πληρώσει. Τρέμω μην του το πάρει η Τράπεζα».
2013.
Αθήνα. Μια μάνα βλέπει το παιδί της να έχει γίνει πρωθυπουργός, πρόεδρος της
Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τώρα «Ακαδημαϊκός δάσκαλος», να διδάσκει σε μεγάλα
ξένα πανεπιστήμια. Δεν ακούσαμε καμιά δήλωσή της. Κανείς δεν γνωρίζει πως
νοιώθει, ως μάνα.
Αν
μαζευτούν όλες οι μάνες της ιστορίας μας τι θα μπορούσαν να πουν μεταξύ τους;
Πόσο περήφανες θα είναι για τα παιδιά τους;
Εκείνο
που διαισθανόμαστε είναι πως όλες θα έχουν τον πόνο τους, πως θα καταλάβει η μια
την άλλη.
Κάποιες, ίσως να μην το μπορέσουν.